SZKOŁA / Patron szkoły

Kornel Makuszyński ur. się 08.01.1884 r. w Stryju koło Lwowa. Przybył na świat w domu Julii z Ogonowskich i Edwarda Makuszyńskiego jako siódme dziecko, lecz jedyny syn. W roku 1895 młody Makuszyński rozpoczął naukę w pierwszej klasie miejscowego gimnazjum. Tam daje popis swych umiejętności literackich, pisze satyrę na księdza uczącego religii. Ów „debiut” literacki nie należy jednak do najlepszych, gdyż staje się przyczyną usunięcia młodzieńca ze szkoły. Drugą klasę gimnazjum kończy zatem w Przemyślu, a trzecią rozpoczyna we Lwowie, gdyż jak sam pisze: „Zwykłym zresztą i łatwym do przewidzenia porządkiem rzeczy- wylali mnie z gimnazjum w Przemyślu(...)”. 24 czerwca 1903 r. Kornel zdaje maturę i rozpoczyna studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego. W latach 1908 - 1910 przebywa Makuszyński w Paryżu, gdzie studiuje literaturę francuską. W międzyczasie zwiedza też Niemcy i Włochy. Czas I wojny światowej autor spędza na zesłaniu w głębi Rosji. Po zwolnieniu z zesłania zamieszkuje w Kijowie. Tam obejmuje stanowisko kierownika literackiego Teatru Polskiego. Od roku 1918 pisarz mieszka w Warszawie, jednak podczas II wojny światowej traci dom w stolicy. Początkowo przebywa w Pruszkowie, później w Opocznie. Dopiero w 1944 r. przenosi się na stałe do swego ukochanego Zakopanego, tam 31 lipca 1953 r. umiera. dorobek twórczy W 1898 r.„ gdy miałem lat czternaście, zostałem po raz pierwszy wydrukowany...”. Makuszyński był wówczas uczniem czwartej klasy gimnazjum we Lwowie; napisał wiersz okolicznościowy na cześć Henryka Sienkiewicza. Prawdziwy debiut poetycki artysty przypada jednak na rok 1902 kiedy to na łamach „Tygodnika Literackiego” opublikowano dwa jego sonety. Twórczy dorobek Kornela Makuszyńskiego to liczne bajki, opowiadania, humoreski, anegdoty, powieści, felietony, wiersze..., które powstawały w różnych miejscach i wiązały się z różnymi okresami życia pisarz. Pierwsza faza twórczości pisarza ,to czas kiedy wydane zostają m.in. -Połów gwiazd (1907) -Rzeczy wesołe (1909) -Romantyczne historie (1910) -Dziwne powieści (1911) -Dusze z papieru (1911) W tym okresie Makuszyński przebywa głównie we Lwowie, później w Paryżu, odbywa też podróże do Niemiec i Włoch. Kolejny etap twórczy artysty to czas, gdy światło dzienne ujrzały m.in.: -Awantury arabskie (1913) -Perły i wieprze (1915) -Bardzo dziwne bajki (1916) -Po mlecznej drodze (1917) -Słońce w herbie (1919) Podczas pobytu w Warszawie 1918- 1944 spod pióra autora wychodzi najwięcej tekstów i są to przede wszystkim utwory dla dzieci i młodzieży: -Piosenki żołnierskie (1920) -Narodziny serca (1920) -O duchach diabłach i kobietach (1924) -Bezgrzeszne lata (1925) -Piąte przez dziesiąte (1925) -Fatalna szpilka (1925) -Wycinanki (1925) -Ponure igraszki (1927) -O dwóch takich co ukradli księżyc (1928) -Śmieszni ludzie (1928) -Listy zebrane (1929) -Żywot pani i inne świecidełka (1929) -Przyjaciel wesołego diabła (1930) -Ze środy na piątek (1931) -Wiersze zebrane (1931) -Człowiek znaleziony w nocy (1932) -Panna z mokrą głową (1933) -Przygody Koziołka Matołka (1933\ 1934) -Śpiewający diabeł (1934) -Awantury i wybryki małej małpki Fiki- Miki (1935\ 1936) -Wielka brama (1936) -Szatan z siódmej klasy (1937) -Awantura o Basię (1937) -O wawelskim smoku (1938) -Szaleństwa panny Ewy (1940) ciekawostki z życia W 1929 r. autor „Przygód Koziołka Matołka” ofiarował Sekcji Narciarskiej w Zakopanem puchar jako nagrodę przechodnią swego imienia. Dwa lat później w roku 1931 otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Zakopanego, a następnie tytuł Honorowego Członka Związku Górali. Kornel Makuszyński to osoba, która nie pozostawała obojętna na ludzkie potrzeby i pragnienia m.in.: dlatego zorganizował fundusz na zakup nart dla najuboższej młodzieży. Warunek otrzymania nart był jeden: „trzeba było dobrze się uczyć”. W 1934 r. ofiarował ubogim góralskim dzieciom tysiąc par nart nadesłanych pisarzowi przez społeczeństwo. Oprócz literatury i gór pisarz zakochany był w teatrze. Oto, co sam wspominał: „Boże mój i gdybym policzył, ile razy nie jadłem, aby tylko być w teatrze, mógłbym bez procesu kanonizacyjnego zostać wielkim świętym za posty i umartwienia.”

 

Nadanie imienia



 

projekt i wykonanie © 2006